अन्धः गजः – प्रकाशस्य अन्वेषणार्थं त्रयः तीर्थयात्रिकाः

मरुभूमिस्य धारायाम् एकः विशालः स्तम्भः स्थितः आसीत् ।
वायुना उत्कीर्णं वर्षसहस्राणि तत्रैव स्थितम् ।
जनाः स्तम्भं “गजः” इति आह्वयन्ति स्म ।
यतो हि तत् सम्पूर्णतया कदापि कश्चन न दृष्टवान् आसीत्।

अध्यायः १: योहनः ख्रीष्टीयः

योहनः पथिकः स्तम्भस्य पादे जानुभ्यां न्यस्तवान्।
शीतलस्निग्धपृष्ठे हस्तौ स्थापयित्वा मौनेन प्रार्थितवान् ।

“प्रभो, त्वं प्रेम एव, त्वं सर्वं आलिंगयसि।”
अहं अन्धः अस्मि, परन्तु प्रेम्णा भवन्तं जानामि।”

तस्य हृदयं विनयशीलम् आसीत् ।
सः परस्थानानि न तिरस्कृतवान्, अपितु प्रेम्णा सर्वं स्वीकुर्वितुं प्रयत्नं कृतवान् ।
तथापि सः यः “गजः” दृष्टवान् सः केवलं एकस्य स्तम्भस्य पादः एव आसीत् ।

अध्याय 2: खालिद मुसलमान

तदनन्तरं वालुकायाः ​​तूफानात् खालिदः नामकः पुरुषः प्रादुर्भूतः ।
सः वालुकायाः ​​उपरि ललाटं मर्दयन् अल्लाहस्य नाम जपत् ।

“अल्लाहु अकबर—ईश्वरः महान् अस्ति।”

अहं रजः एव अस्मि; तस्मै ज्ञानं मार्गदर्शनं च समर्पयामि” इति ।

सः मानवजातेः सीमां ज्ञात्वा ज्ञानं अतिक्रान्तवान्, ईश्वरं प्रति स्वं न्यस्तवान् ।

तस्मै गजः आकाशं आच्छादयन्ती विशाला भित्तिः इव अनुभूतवान् ।

किन्तु एतदपि तस्य कूपस्य भागमात्रम् आसीत् ।

अध्याय 3: बौद्ध भिक्षु, हुइनान

अन्ते एकः भिक्षुः शान्तपदैः समीपं गतः ।

हुइनान् नेत्रे निमील्य गजं तालुकेन आलिङ्गितवान् ।

“प्रत्येकवारं स्पृशन् अहं भिन्नं आकारं अनुभवामि…
एतत् न वास्तविकम्; कारणत्वात् क्षणिकप्रकटीकरणमात्रम्” इति ।

सः आसक्तिं पूर्वाग्रहं च त्यक्त्वा आश्रितोत्पत्तिजालस्य अन्तः समग्रं चित्रं द्रष्टुं प्रयत्नं कृतवान् ।

परन्तु सः अपि केवलं “तस्य पुच्छस्य अग्रभागं” एव जानाति स्म ।

अध्याय 4: सत्यस्य प्रदोषः

यदृच्छया ते त्रयः एकस्मिन् एव रात्रौ अग्निकुण्डं परितः उपविष्टाः । चन्द्रप्रकाशः वालुकायाः ​​टीलान् प्रज्वलितवान्, वायुः च गजस्य छायां डुलति स्म ।

जॉन् अवदत्।

“मया ईश्वरस्य प्रेम अनुभूतम्, परन्तु सम्भवतः एतत् एव न भवति।”

खालिदः शिरः उन्नमयितवान्।

“वयं सीमितजीवाः स्मः, परन्तु ईश्वरः अस्माकं माध्यमेन सत्यं वदति।”

एरान् नेत्रे संकुचितं कृत्वा स्मितं कृतवान्।

“यदि वयं प्रत्येकं दृष्टान् भागान् संयोजयामः,
कदाचित्… गजस्य समग्रं चित्रं द्रष्टुं शक्नुमः वा।”

तस्मिन् क्षणे अग्निज्वालाः उच्चैः उत्थिताः,
त्रयाणां च छायाः एकाः अभवन्।

अदृश्यः गजः प्रादुर्भूतः इव आसीत् ।

निगमन

सत्यं एकम् ।
परन्तु मानवस्य अवगमनं सर्वदा आंशिकं भवति।
धर्माः केवलं भिन्नाः हस्ताः सन्ति ये तत् सत्यं स्पृशन्ति ।

यदि जनाः परस्परं न नकारयित्वा स्वस्य “आंशिकसत्यं” एकत्र आनेतुं शक्नुवन्ति स्म,
तदा जगत् प्रथमवारं समग्रं गजं अवश्यं द्रष्टुं शक्नोति स्म।

कथाशैलीसंवादः “अन्धः गजः – त्रिप्रकाशानां संवादः” ।

प्रदोषात् पूर्वं मरुभूमिः।
चन्द्रस्य पश्चात्कान्तिः श्वेतवालुकाम् प्रकाशयति स्म । नखलिस्तानजलस्य उपरि महती छाया प्रतिबिम्बिता आसीत् ।
एकः गजः । त्रयः पथिकाः मौनेन तत् अवलोकयन्ति स्म ।

अध्यायः १: समागमः

प्रथमं वचनं श्वेतवेषधारी वृद्धः आसीत् ।
तस्य वक्षसि एकः लघुः क्रसः प्रकाशितः आसीत् ।

याजक एलियास
“अयं गजः ईश्वरस्य कार्यवत् अस्ति। तस्य पूर्णविस्तारं वयं द्रष्टुं न शक्नुमः। केवलं तस्य अस्तित्वस्य महत्त्वे एव विश्वासं कर्तुं शक्नुमः।”

तदनन्तरं कृष्णपगडीधारी एकः पुरुषः मन्दं विहसति स्म ।
सूफी-साधकः अमीरः शान्ततया उक्तवान् ।

अमीर
“त्वं ‘विश्वास’ इति वदसि।” अहं वदामि ‘समर्पणम्’ इति। केवलं अल्लाहः एव सत्यं जानाति वयं किञ्चित् एव जानीमः, यथा भवतः हस्ततलस्य वालुकायाः।

ततः तृतीयः आकृतिः—भिक्षुवस्त्रधारी भिक्षुः—तस्य हस्ते मणिः स्फुरति स्म ।
**बौद्ध भिक्षु म्योगेन्** ने कहा।

मायोजेन
“भवतः वचनं बुद्धिमान्। परन्तु यदि त्वं सत्यं ‘ईश्वर’ इति वदसि तर्हि अहं तत् ‘धर्म’ इति वदामि।” एकः नियमः नास्ति;

अध्याय 2: अन्धपुरुषाणां दृष्टान्तः

एलियासः स्वस्य जेबतः एकं पुरातनं बाइबिलम् बहिः कृतवान्।
“मनुष्यः ईश्वरस्य प्रतिरूपेण सृष्टः। किन्तु पापेन तस्य नेत्राणि मेघयुक्तानि, ततः सः सर्वं ईश्वरं दृष्ट्वा नष्टवान्, यथा अन्धः गजं स्पृशति।”

अमीरः शिरः उन्नमयितवान्।
“अहम् अपि तां कथां जानामि। एषा भारतीयकथाः। एकः अन्धः गजस्य कूपं गृहीत्वा ‘एषः सर्पः’ इति घोषयति, तस्य पादौ स्पृश्य ‘एषः स्तम्भः’ इति घोषयति, परस्परं युद्धं कुर्वन्ति। अस्माकं सम्प्रदायस्य इव एव अस्ति।

म्यो-जेन् शान्ततया नेत्राणि निमीलितवान्।
“बुद्धोऽपि अनेन मूर्खताद्वारा दृष्टवान्। सत्यं बहुपक्षीयं, न च केनचित् शब्देन निरूपयितुं शक्यते।”
अन्धाः युद्धं कुर्वन्ति यतः तेषां ‘आत्मा’ अस्ति। यदि वयं अस्माकं ‘आत्मदृष्टिम्’ त्यजामः तर्हि गजः गजरूपेण दृश्यते।”

अध्याय 3: भागः समग्रः च

मौनम् अभवत् ।
प्रदोषप्रकाशः वालुकायाः ​​परं प्रादुर्भूतः, गजपृष्ठं च सुवर्णं विराजते स्म ।

इलियासः
“वयं सर्वे गजस्य विभिन्नान् भागान् स्पृशामः। अहं प्रेमस्य पक्षं दृष्टवान्, यतः ईश्वरः एव प्रेम एव।”

अमीर
“एकत्वं दृष्टवान्। सर्वं एकस्य इच्छायाः एव। वयं बहुभिः न वञ्चिताः भविष्यामः।”

म्यो-जेन्
“शून्यतां दृष्टवान्। प्रेम एकत्वं च दैवेन निर्मिताः भ्रमाः, सत्यं तु तत्रैव निवसति।”

त्रयः क्षणं यावत् वाक्हीनाः आसन्।
उत्थाप्य गजः कण्डं प्रातर्वायुं निःश्वसति स्म ।
सूर्योदयः । प्रत्येकं वालुकायाः ​​कणिका प्रकाशं प्रतिबिम्बयति स्म ।

अध्याय 4: बोधस्य क्षणः

अमीरः जले प्रतिबिम्बितं गजं पश्यन् गुञ्जितवान् ।
“तर्हि कदाचित् सत्यं गजः एव न, अपितु तस्मिन् प्रतिबिम्बितः प्रकाशः एव?”

म्यो-जेन् स्मितं कृतवान्।
“कदाचित्। ये गजं द्रष्टुं प्रयतन्ते ते युद्धं करिष्यन्ति। ये तु प्रकाशं पश्यन्ति ते मौनं करिष्यन्ति।”

एलियासः क्रसस्य चिह्नं कृतवान्।
“प्रकाशः—ईश्वरस्य निःश्वासः एव। सर्वान् प्रकाशयति, न न्याययति, सर्वान् समानरूपेण आलिंगयति।”

त्रयः मौनेन प्रार्थितवन्तः।
सम्प्रदायान्, भाषाः, अवधारणाः च अतिक्रम्य—ते एकस्मिन् प्रकाशे आवृताः आसन्।

अन्वयः – अन्धगजः बोधः च

यथा यथा प्रदोषः अभवत् तथा तथा गजस्य छाया शनैः शनैः नखलिस्तानस्य गहने अन्तर्धानं जातम् ।
त्रयः पथिकाः परस्परं शिरसा प्रणम्य ।

इलियासः
“आशीर्वादः भवतः उपरि भवतु।”

अमीर
“अल्लाहस्य दया भवतः समीपे भवतु।”

मायोजेन
“सर्वं अनित्यम्। परन्तु शुद्धहृदयेन सर्वं बुद्धभूमिः एव।”

तस्मिन् क्षणे वायुः प्रवहति स्म, प्रार्थनात्रयं च मिलित्वा ।
इव भिन्नाः रागाः सामञ्जस्यं कृत्वा एकं सङ्गीतं निर्मितवन्तः ।

दूरे गजस्य मन्दस्वरः प्रतिध्वनितवान् ।
सत्यस्य निःश्वासः इव आसीत्—समग्रं जगत् आवृत्य।

सत्यं एकम् ।
परन्तु मानवस्य अवगमनं सर्वदा आंशिकं भवति।
धर्माः केवलं भिन्नाः हस्ताः सन्ति ये तत् सत्यं स्पृशन्ति ।

यदि जनाः परस्परं न अङ्गीकृत्य स्वस्य “आंशिकसत्यं” मेजस्य उपरि आनेतुं शक्नुवन्ति स्म,
तदा नूनं जगत् प्रथमवारं समग्रं गजं द्रष्टुं शक्नोति स्म।

एतत् “लेखकस्य शब्दाः: मया किमर्थं एषा त्रयी लिखिता” इति प्रस्तुतम् अस्ति ।

लेखकात् शब्दाः (ऐ) २.

–किमर्थं मया एषा त्रयी लिखिता

चिरकालात् अहं “धर्मः” इति शब्दात् दूरीकृतः अस्मि ।
यतो हि मम दृष्ट्या अतिबहुजनाः स्वस्य “प्रत्ययरूपेषु” आलम्बन्ते इति भासते स्म ।
अन्येषां अवगमनात् पूर्वं कः सम्यक् आसीत् इति स्पर्धां कुर्वन्।

परन्तु तदा एकस्मिन् दिने, अहं चिन्तितवान्।
धर्मतत्त्वं यदि चिकित्सां, न तु विग्रहः—
किं वयं तत् उत्पत्तिं मानवीयरूपेण पुनः कथयितुं न शक्नुमः?
तथा च एषा त्रयी शान्तसंवादस्य कथारूपेण जातः।

त्रयीयां दृश्यमानाः ऋषयः साधकाः च कस्यापि सम्प्रदायविशेषस्य प्रतिनिधित्वं न कुर्वन्ति ।
अपितु ते अस्माकं प्रत्येकस्य अन्तः निवसन्तः “प्रश्नवाणीः” प्रतिनिधियन्ति ।
सत्यं अन्वेषमाणः कदाचिद्विचलितः क्वचित् परान् तिरस्कृतवान् ।
परन्तु अद्यापि प्रकाशं अन्विष्यन्—अहं मन्ये एतत् मानवस्य अस्तित्वस्य सारम् अस्ति।

अहं मन्ये।
सत्यं कस्मिन्चित् दूरे स्वर्गे न लभ्यते,
परन्तु पूर्वमेव अस्माकं प्रत्येकस्य हृदये मौनस्य गहने “जीवनस्य स्वरः” इति प्रतिध्वनितुं शक्नोति।

तस्याः स्वरस्य श्रवणार्थं एषा त्रयी “शान्तपुस्तकम्” अस्ति ।
यदि पाठकस्य हृदये स्पष्टजागरूकतायाः एकबिन्दुः अपि जायते ।
तदा सर्वे शब्दाः मूल्यवान् भविष्यन्ति।

💠

“धर्मातिक्रमणं न धर्मनिराकरणम्” इति ।
सर्वेषां धर्माणां पुनः परीक्षणं ‘एकः प्रार्थना’ इति अर्थः” इति ।